با عرض سلام خدمت همه ی دوستای گلم

 شرمنده که این دفعه خیلی دیر کردم اما این دفعه

با یه نقاشی اثر دست خودم آپ کردم امیدوارم خوشتون بیاد 

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست

              هرکس نغمه خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته به جاست                     خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد ...

اي کاش براي آخرين بار دستان تو را در دستم لمس مي کردم ...
    اي کاش يک بار ديگر در چشمان همچون دريايت نگاه مي کردم ......
         اي کاش براي آخرين بار حس تو را در مورد خود مي دانستم ...............
             اي کاش براي اولين بار سر روي شانه هاي پر مهرت مي گذشتم.................
                   اي کاش در کنارم مي ماندي و مرا تنها نمي گذاشتي ........................
         و اي کاش همان گونه که من تو را دوست داشتم تو هم مرا دوست داشتي.......

(توسط سنجاقک عزیز )

من نبردم از یاد لحظه ی زیبایی که تو من را به فراسوی نگاهت بردی ودر آن لحظه ی روییدن عشق من فقط غرق در آهنگ صدایت بودم ولی افسوس که بردی از یاد قلب تنها وترک خورده ی من که فقط مال تو بود

بهونه خوندن من چه خوبه باتو زندگي
قسمت توسفر شد و قسمت من آوارگی
بهونه خوندن من بارفتنت چي کار کنم
بجاي خوندن بخدا ،فقط بايد دعا کنم

 ( توسط ساره عزیز )

وقتی خدا میگه باشه چیزی رو که دوست داشته باشی بهت میده
وقتی میگه صبر کن چیزه بهتری رو بهت میده
وقتی میگه نه . داره بهترینو واست آماده میکنه

( توسط عسل عزیز )

آری ... این پنجره بگشای که صبح
می درخشد پس این پرده ی تار
می رسد از دل خونین سحر بانگ خروس
وز رخ آینه ام می سترد رنگ فسوس
بوسه ی مهر که در چشم من افشانده شرار
خنده ی روز که با اشک من آمیخته رنگ

( توسط مهتاب عزیز )

با اسب های بی رکاب به روزیم و منتظر قدوم پر مهر شما
ماه عزای حسینی تسلیت باد
سرش به نیزه به گل های چیده می ماند
به فجر از افق خون دمیده می ماند
یگانه بانوی پرچم به دوش عاشورا
به نخل سبز ز ماتم تکیده می ماند...

(توسط یاسمن عزیز )

از کودکی پرسیدند عشق چیست ؟ گفت: بازی
از نوجوانی پرسیدند عشق چیست؟ گفت:رفیق
از جوانی پرسیدند عشق چیست؟ گفت:پول و ثروت
از پیری پرسیدند عشق چیست؟ گفت:عمر
ازعاشقی پرسیدند عشق چیست؟ چیزی نگفت و سخت گریست

( توسط غزال عزیز )

همه مي گذرند و مي گويند: 

                     " چقدر عجيب عاشق شدي! "

توي يكي از اين هزار شب وقتي سرت رو بلند ميكني مي بيني بين ميليونها

ستاره يكي از اون ستاره هاي خيلي قشنگ و فروزان نظرت رو به به

 خودش جلب مي كنه.

بعد از اون شب هر شب سرت رو بلند مي كني و اون ستاره رو اونقدر تماشا

 مي كني تا بالاخره به خواب مي ري.

اما يك شب كه سرت رو رو به آسمون بلند ميكني ديگه هيچ اثري از

 اون ستاره نيست.

اون موقعي است كه تموم غماي دنيا

هري ميريزه تو دلت.

بعد از اون شب تا مدتها ديگه سرت رو رو به آسمون بلند نمي كني.

 تا بالاخره بعد از مدتها مي فهمي با رفتن اون ستاره باز هم زنده اي..

باز هم زندگي مي كني..نفس مي كشي و
دنياي پيرامونت هنوز وجود داره.پس دليلي نداره كه نخواي به اون ميليونها ميليون

 ستاره ديگه نگاه نكني.

بعد از اون تصميم هر شب مي ري و يكي از اون ستا ره هاي خيلي

قشنگ رو تماشا ميكني و باز هم يه شب مي ري و

 ميبيني اثري از اون ستاره نيست.

اما ديگه مثل دفعه قبل نا اميد نمي شي و باز مي ري سراغ

 يه ستاره زيباي ديگه.

همشون مي رن تا اينكه نوبت مي رسه به آخرين ستاره ای

 كه توي آسمون وجود داره.

اما آخرين ستاره هرگز از بين نمي ره...چون تو با نهايت وجود دوستش داري

حرفها كه تكراري ميشوند،غصه ها كه عادي مي شوند،شعرها كه
بي صدا مي شوند وقتي كه حتي اتفاقها معمولي مي
شوند،بارانها از سر تكرار مي بارند و بهارها از سر عادت
گل مي كنند
وقتي همة روزهاي تقويمت مثل هم مي شوند،شنبه با جمعه
فرقي نمي كند،زمستان با بهار، امسال با پارسال
وقتي به آسمان يكجور نگاه
مي كني ، به خودت يكجور نگاه مي كني ، و حتي به خدا

و مي خواهي زندگي را سخت نگيري تا زندگي بر توسخت نگيرد،
و لحظه ها روال عادي خودشان را داشته باشند،بهار هر وقت
دلش خواست بخندد وزمستان هر وقت
خواست دلش بگيرد،

آن وقت مثل سنگريزه اي در دل كوه گم مي شوي بدون آنكه
كمترين اثري بگيري
يا كمترين اثري ببخشي
مثل يك روز بي خاطره به پايان مي رسي بدون آنكه حتي

لحظه اي در حافظه اي ثبت شده باشي

اما به خاطر خدا هم كه شده ا ينقدر مثل مرداب در خودت
غرق نشو و كمي هم
جرأت دريا شدن داشته باش.

_{دلم می سوزد برای تمام رویاهایی که نیمه تمام ماندند و شاهزاده ای}

 _{سوار بر اسب سیاه آمد و با شمشیر نگاه خود تمام رویاهایم را گردن زد.}

_{شاهزاده مرا با خود برد تا دور دست واهمه ها تا امتداد پر تب و تاب حادثه ها.}

_{و من تب کردم اما ديگر نه رويای نا تمام و نه دستی برای زدودن خسيسی واهمه ها....}

      _{آه دلم گرفته است .....}

همه ي ما وارثيم وارث عذاب عشق

سهم اونکس بيشتره که ميشه خراب عشق

سوختـــــن و فـرياد زدن اينــه رمـــز و راز عشق

وقت از خود مردنه لحظه ي آغاز عشق

جلسه محاكمه عشق بود

و قاضي عقل  ،

و عشق محكوم به تبعيد به دورترین نقطه مغز شده بود

يعني فراموشی  ،

قلب تقاضای عفو عشق را داشت

ولی همه اعضا با او مخالف بودند

قلب شروع كرد به طرفداري از عشق

آهاي چشم مگر تو نبودی كه هر روز آرزوی ديدن اونو داشتي

اي گوش مگر تو نبودی كه در آرزوي شنيدن صدايش بودي

و شما پاها كه هميشه آماده رفتن به سويش بوديد

حالا چرا اينچنين با او مخالفيد؟

همه اعضا روي برگرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را ترك کردند

تنها عقل و قلب در جلسه مادند

عقل گفت :ديدي قلب همه از عشق بيزارند

ولي من متحيرم كه با وجودي كه عشق بیشتر از همه تو را آزرده

چرا هنوز از او حمايت ميكني !؟

قلب ناليد:كه من بدون وجود عشق ديگر نخواهم بود

و تنها تكه گوشتی هستم كه هر ثانيه كار ثانيه قبل را تکرار ميكند

و فقط با عشق ميتوانم يك قلب واقعی باشم  .

پس من هميشه از او حمايت خواهم كرد حتی اگر نابود شوم

کنار ایستگاه روی نیمکت خسته نشستم

سیگار خشکی از ته جیبم بیرون کشیدم

سیگار هم مثل افکار من چروکیده بود

اولین پک را که زدم یاد خنده های آلیس افتادم

همان دختر ارمنی کنار خانه ما چقدر بی عشق عاشقش بودم

از جنس من بود اما گاهی چشم هایش مرا از خود بی خود می کرد

چرا در کلام عشق را به فنا بودن تشبیه می کنم

شباهت عشق به عسل و خربزه کال است

آخ از الیس می نالیدم

چه با نمک بود وقتی لبهایش را می بوسیدم از خجالت آب می شد

چه بدن سیاه سولوخته ای داشت

هیچ وقت یادم نمی رود چطور بی خیال با لا سر جسم بی روح من ایستاد

و کلی گریه کرد هنوز شوری اشکاش روی لبام هست

چقدر قشنگ همه گریه می کردن و من چه خنده دار از توی بدن هاشون عبور می کردم

به خودم که آمدم فهمیدم آتش سیگار لای دو انگشتم را سوزاند

فکرهای احمقانه ناخالص حتی به خالصی شراب های مادر بزرگم هم نیست

اه قطار مثل این که مثل مخ پوکیده من همیشه دیر می آید

ته سیگار ماتیکیم رو زیر پام له کردم

مثل زمانی که پدرم منو زیر دستاش له می کرد

یک ساعت بدون صدای تیک تاک گذشت

اه عمر من هم به همین سرعت گذشت

اوف قطار آمد شاید یک روز هم قطار دنبال تو بی آید

زندگي عشق است ُُعشق افسانه نيست آنکه عشق آفريد ديوانه نيست عشق آن نيست که در کنارش باشي عشق آن است که به يادش